Multitalent Angela Neef: ”Mijn hoofd is één grote ruimte, zonder deuren”

Interview Angela Neef

//Multitalent Angela Neef: ”Mijn hoofd is één grote ruimte, zonder deuren”

Multitalent Angela Neef: ”Mijn hoofd is één grote ruimte, zonder deuren”

Inkomen 17 september 2018

Multitalent Angela Neef: ”Mijn hoofd is één grote ruimte, zonder deuren”

Angela Neef alias Angie Nephews. Ze zingt, begeleidt zichzelf met gitaar, componeert, schrijft, is moeder, kado-moeder, maatschappelijk betrokken én hoofdconducteur. Deze veelzijdige dame neemt het leven zoals het komt met altijd één duidelijk doel voor ogen: maatschappelijke impact creëren. Wat bezielt deze nuchtere Groningse?

Het levenspad van Angela Neef (47) is meer een kronkelpad dan een rechte lijn. Tussen A en B zitten zo veel bestemmingen. Zij volgt en vertrouwt op haar sociaal maatschappelijke hart. Wat komt dat komt en wat gebeuren moet, gebeurt. Ondertussen benut zij haar creativiteit om bij te sturen. Na een lange carrière bij de politie werkt zij momenteel als hoofdconducteur bij de NS en richtte zij twee ondernemingen op: Ervaardig en Angie Music. Bedrijven en bezigheden die elkaar aanvullen en steeds duidelijker in elkaar overvloeien. Angela zoekt naar onconventionele manieren van werken. Haar betrokkenheid met mensen maakt haar meer geïnteresseerd in de vraag achter de vraag, dan in de snelle ‘fix’. ‘Ik geloof dat we meer moeten luisteren naar de onderliggende behoeftes’.

Hoe komt een jonge Groningse in West-Friesland terecht?

Ik was 24 toen ik Nico ontmoette. Hij was een collega bij de politie, had drie kinderen en woonde in Purmerend. Toen we wilden gaan samenwonen, hebben we een cirkel op de kaart gezet en gewoon maar een punt geprikt. Het werd Broek op Langedijk. Later verhuisden we naar Winkel. Een samengesteld gezin betekent continu aanpassen en is soms erg complex als je er voor iedereen wilt zijn. Maar ik heb geen seconde spijt gehad.

Wist je al jong welke rol jij te vervullen hebt?

Nee, ik ben een wiebelkont, ben graag buiten en heb een groot sociaal hart. Ik wil graag helpen en zie overal kansen. Dat maakt me soms wispelturig. Mensen zeggen vaak: jij fladdert alle kanten op, maar dat is niet zo. Ik heb één rode draad: Het ontdekken en creëren van nieuwe mogelijkheden en talenten bij mensen met de focus op groei. Wat ik onderweg heb mogen ervaren neem ik mee voor als ik het nodig heb. Zoals in de knapzak van Douwe Dabbert. Ik zet mijn optimisme, veerkracht, vrolijkheid en creativiteit graag in om mensen met elkaar in verbinding te brengen. En de keuzes die ik maak, zijn altijd vol overgave.

Zo ook die voor het moederschap?

Bij mijn keuze voor Nico kreeg ik zijn twee zoons en een dochter kado, toen 10, 8 en 5 jaar oud. Ik zei: ik ben de vriendin van jullie vader en hoop dat ik ook die van jullie kan worden. Al snel werd ik omarmd en als er iets lastigs te vertellen was, werd ik graag even als voorbode bevraagd. Soms was het complex, net als met eigen kinderen, maar ik nam het zoals het kwam. Inmiddels al 19 jaar geleden werd onze gezamenlijke dochter Bo geboren. Waar blijft de tijd.

Heeft het samengestelde gezin bijgedragen aan je inzicht in je talenten?

Ja, vooral in mijn organisatietalent. Ad hoc inspringen op situaties, creatief zijn in communicatie en oplossingen. Mijn man benadert de dingen meer zwart-wit, voor mij zijn er 1000 kleuren. We vullen elkaar goed aan. Mijn rol als mede-opvoeder voedde het vertrouwen in mezelf. Het leerde me goed met een constant veranderende omgeving om te gaan.

Waarom koos je voor een baan bij de politie?

Ooit begon ik aan een administratieve opleiding, maar daar kon ik mijn sociale ei niet kwijt. Ik wilde echt van betekenis zijn, een maatschappelijk verschil maken. Op de politieschool kon ik mijn sociale karakter combineren met een groot gevoel voor rechtvaardigheid. Van aspirant-agent klom ik op tot brigadier. Het leukste vond ik mijn tijd op de meldkamer voor brandweer, ambulance en politie. Daar moet je flexibel zijn en ad hoc beslissingen nemen. Die snelheid en ook creativiteit van handelen vond ik mooi en mijn werkervaring ‘op straat’ kwam hierbij goed tot zijn recht. Als floormanager heb ik bewezen dat ik door mijn drive en organisatietalent ook in een deeltijdverband kon groeien in mijn werk.

Waarom ging je bij de politie weg?

Als brigadier had ik vooral een ‘papieren’ functie en miste ik het contact met de burger. Het was tijd voor een nieuwe stap. Tijdens een cursus ‘Werken vanuit talent’ ontdekte ik dat ik maar een klein deel van mijn talenten benutte. Er lag nog zo veel in mezelf verborgen wat ik graag verder wilde ontwikkelen. Dat kon alleen als ik een ander pad koos. Ik ben geïnteresseerd in multiculturele aspecten en liep stage voor de functie van wijkagent. Het bracht me dichter bij de mensen, maar de twijfel bleef.

Waar kwam die twijfel vandaan?

Als agent ben je altijd bezig met problemen en het beoordelen van de waarheid. Ik kreeg daar last van. Ik geloof niet in één waarheid, maar in complexere gehelen en perspectieven.

Na privé ellende waaronder een auto-ongeluk knapte er iets bij me. De regelgeving legde me aan banden. Ik had het gevoel dat ik vast zat. Waarom kon ik mijn draai niet vinden om mijn sociale hart te laten spreken? Ik wilde alleen nog dingen doen waar ik ook blij van word. Maar wát dan?

Hoe kwam je aan de antwoorden?

Bij de cursus Werken vanuit Talent deed ik een meditatieoefening waarbij ik door de kamers in mijn hoofd moest wandelen. Maar hoe ik ook mijn best deed het anders te zien; er waren geen kamers. Mijn hoofd is als een Jurt: één grote ruimte. Zonder deuren of drempels of gangetjes. Je bent binnen of je bent buiten, het is alles of niets. Het verklaarde mijn andere manier van denken. Mijn hoofd gaat snel en alles is voor mij altijd binnen handbereik. Lange tijd heb ik dat als beperking ervaren en sloot ik me af, maar nu verklaart het voor mij waarom ik zo anders reageerde dan andere cursisten. Ik ben een vrijdenker en zie snel mogelijkheden. Dat moest ik goed zien te benutten.

Welke keuzes heb je toen gemaakt?

Ik wilde vanuit mijn werk bijdragen aan maatschappelijke verandering. Niet vanuit problemen, maar vanuit talenten van mensen. Ik werkte een jaar als kernbeheerder bij de gemeente Hollands Kroon. Dat sloot niet aan bij mijn drive en sociale maatschappelijke missie. Het contract stopte en ik raakte in de WW.

Door mijn ervaringen met mijn kado-dochter, die jong alleenstaand moeder werd, ontstond het besef dat er in de huisvesting van onze kinderen iets ernstig mis is. Mijn betrokkenheid bij oudere mensen die vereenzamen bracht me op het idee om een woonvorm te ontwikkelen waarin beide doelgroepen kunnen opbloeien. Om kansen te creëren voor autonomie en zelfstandigheid, maar ook voor betrokkenheid en mantelzorg. Ik schreef het plan ‘Luna Ray’, maar liep tegen een muur. De kaders die de huidige maatschappij opwerpt. Dat gold ook voor mijn liedjes die ik wilde gebruiken om mensen uit een sociaal isolement te halen. Ik kon vanuit de WW niets betekenen. Mocht de hobbystatus niet ontstijgen, want dan zou ik de inkomensdaling nooit kunnen overbruggen. Je mag niets doen dat op werken lijkt zonder toestemming van de UWV. Dat besef was wel een dieptepunt. Het inspireerde me om ‘Wat ben ik waard?’te schrijven.

Weer die regelgeving. Hoe ben je dan toch zover gekomen?

De muziek heeft me altijd geholpen. Al jong speelde ik gitaar en zong ik in bandjes. Musiceren hielp me mijn hele leven al om heftige emoties te verwerken en mijn focus te hervinden. Ik schreef en componeerde eigen liedjes en groeide daarin.

En daar kwam nog een tweede passie bij: paardencoaching. Ik besloot een opleiding te doen die het aanvaarden van een baan niet in de weg zou staan. Een opleiding waaruit mijn talent en kracht zou blijken en die ik kon benutten voor mijn cv. Het werd coaching met paarden. Het voelde als thuiskomen; ik mocht hier puur vertrouwen op mijn natuurlijke intuïtie. Daar tegenover staat de altijd objectieve kijk van paarden. Ik besloot om een vaste baan te zoeken waarnaast ik mijn eigen plannen kan vormgeven.

Nu ben je hoofdconducteur bij de NS. Is dat een droom die uitkomt?

Ik wist niet dat deze functie zo als een jas om mij heen zou sluiten. Met mijn optimisme kan ik positieve waarde toevoegen aan de dag van de passagiers. Ik maak een vrolijk praatje, benader de dingen luchtig en ja, af en toe een deuntje doet ook wonderen.
Ik houd van de omgang met mensen en daarnaast geeft het me de ruimte om mijn dromen te realiseren. Die veelzijdigheid voelt goed.

Uit welke andere onderdelen bestaat jouw droom?

Met Ervaardig help ik mensen met paardencoaching en muziekprojectie. Daarnaast heb ik in samenwerking met Act4You en Puur Coaching ‘Ken ik jou’ opgericht. Een project om de omgang met mensen die ‘ander of veranderd’ gedrag vertonen bespreekbaar en behapbaar te maken. Met muziek, toneel en coaching maken we de problematiek én de kansen die er liggen zichtbaar. En geven we tools om met elkaar over vaak emotionele onderwerpen in gesprek te gaan.
Vanuit Angie Music koppel ik liedjes aan dergelijke maatschappelijke projecten. Mijn droom voor de komende vijf jaar is vijf liedjes te maken met een sociaal maatschappelijk doel. Met aansluitend een theatervoorstelling.

Een nobel streven, maar is het haalbaar?

Jazeker. Is het niet linksom dan wel rechtsom. Door de juiste mensen die mijn pad kruisen, ontstaan de dingen als vanzelf, of niet. En als het zo moet zijn komt het ook goed, is mijn ervaring. Maar ik ervaar het hele avontuur nu al als een kadootje. Dat sowieso.

Element:

Allemaal! Ik sta echt in het midden.

Motto:

Het zien van de gelijkenis maakt het verschil.

Krachtwoord:

Liefde.

Advies aan ondernemende vrouwen:

Neem af en toe écht de tijd om te luisteren naar wat je eigen hart je te vertellen heeft.

Nieuwsgierig geworden? Neem een kijkje bij Angela https://www.ervaardig.nl/.

Shop Live-Room voor de jonge vrouw

In the picture

Shop Live-Room voor de jonge vrouw

De showroom en online webshop voor de jonge vrouw van 12 tot 35 voor fashion en accessoires. Tijdens de showroom-event dagen geniet je van leuke voordelen.

LivelyLives Nieuwsbrief

Goed nieuws ontvangen?