Strooigoed. Een blog over verbeelden en veroordelen.

//Strooigoed. Een blog over verbeelden en veroordelen.

Strooigoed. Een blog over verbeelden en veroordelen.

Liefde 18 december 2017

Strooigoed. Een blog over verbeelden en veroordelen.

Ik was 23. Mijn stageperiode was voorbij. Vijf maanden lang liep ik stage bij Uitgeverij Maarten Muntinga in Amsterdam. En zo liep ik vijf dagen per week, twee keer per dag het pad van het Centraal Station naar de Westerdoksdijk en vice versa. Via De Ruyterkade langs het IJ. Het was mooi geweest. Ik had veel geleerd en was klaar voor nieuwe ontdekkingen. Dat het uitgeversvak me paste had ik de voorbije maanden bevestigd gekregen.

Dat ik graag in de wereld van verbeelding dook, ook.

Na een wederzijds woord van dank, meerdere borrels ter versterking en bepakt met een vuilniszak vol Rainbow pockets verliet ik, voor de laatste keer, het pand. Licht in het hoofd en enigszins verward na afsluiting van een tijdperk, liep ik nog één keer datzelfde pad. Van de Westerdoksdijk via de Ruyterkade naar het CS. In gedachten verzonken liep ik kromgebogen door de boekenbochel, zonder haast. Een trein later was zo genomen.

Toen zag ik de auto.

De chauffeur had vaart geminderd en reed parallel aan mij. Zijn raampje opengedraaid. Hij gebaarde en riep. Herhaaldelijk. Ik verstond het niet. Razendsnel tolden de gedachten door mijn brein. Het was een getinte man met een woeste blik. Of dacht ik dat alleen maar te zien. Hij ging steeds langzamer rijden en ik hield mijn pas in. Wij vertraagden, de tijd ook. De afstand tussen ons bleef te groot om goed te kunnen verstaan.

Mijn hart bonkte in mijn keel.

Zeker toen hij leek te gebaren dat ik achterin moest stappen. Ik loop in een tippelzone… schoot het door me heen. Hij denkt dat ik…ja, wat denkt hij eigenlijk? Toen we beide bijna stilstonden gebaarde de man nog een laatste keer. Met gefronst gezicht schreeuwde hij zo hard dat het geluid me eindelijk bereikte:

‘Je laat boeken vallen, TRUT.’

Terwijl mijn adem stokte, zakte de moed me in de schoenen. Ik keek om. Achter me lag een spoor van Rainbow pockets. De vuilniszak was onder het gewicht bezweken. Ter plekke wilde ik niets liever dan door de grond zakken. Ik riep nog  ‘Sorry!’, maar de man had plankgas gegeven. Waarschijnlijk nu met een écht woeste blik.

Mijn fantasie was met me op de loop gegaan.

Ik had een volslagen vreemde verkeerd beoordeeld. Veroordeeld. Ik had zijn behulpzaamheid als dreiging aangezien. Misschien had ik te veel gelezen. Misschien hadden de dankdrankjes mijn gezonde verstand bedwelmd.

Mijn wereld van verbeelding werd er een van veroordeling.

Het was een moment, maar werd een ervaring die ik nooit ben vergeten. Elke Rainbow pocket die ik las herinnerde me aan de man die me zo vriendelijk wilde behoeden voor verlies van verbeelding. Met terugwerkende kracht zeg ik hem dank!

Mieke de Beer-Koomen

Shop Live-Room voor de jonge vrouw

In the picture

Shop Live-Room voor de jonge vrouw

Shop Live-Room. De offline belevingsshowroom en online webshop voor de jonge vrouw van 12 tot 35 voor fashion en accessoires is vanaf 1 april 2108 live. Tijdens de showroom dagen geniet je van de collectie en leuke verrassingen. Beleef de fysieke winkel empowered by LivelyLives.

LivelyLives Nieuwsbrief

Goed nieuws ontvangen?