Blog

door Mieke de Beer-Koomen

//Tarzan, de opgietgoeroe. Over sauna, zen en vriendinnendingen.

Tarzan, de opgietgoeroe. Over sauna, zen en vriendinnendingen.

Ontspanning 22 maart 2018

Tarzan, de opgietgoeroe. Over sauna, zen en vriendinnendingen.

Tot die middag kende ik de opgieting als een blok ijs dat iemand in een sauna op de kooltjes werpt.

Met de daaropvolgende bloed verzengende hitte die je lichaamstemperatuur tot koorts aan toe opzweept. De ijswerper is doorgaans ook de barman. Geheel gekleed stort hij het ijs om vervolgens weer achter de bar sinaasappels te persen. Geen uitleg, geen toespraak, geen begeleiding.

Maar dan kiezen mijn vriendinnen en ik voor onze driemaandelijkse bijpraatsessie, voor een wat luxer sauna resort. Daar ontmoeten we Tarzan de opgietgoeroe.

Geen opgieting zal nog hetzelfde zijn.

Op het aangegeven tijdstip staan wij en een kudde andere nieuwsgierige naakten, in de rij. Giechelig wachten we,  blauwbekkend in de buitenlucht. Handdoekje zorgvuldig voor borst, buik en billen geschoven. Het naakt kan wachten. Vriendin M. ziet het niet helemaal zitten. Ze houdt van controle.
‘Naakt tussen vreemden wachten voor een grote deur. Het geeft me nare associaties,’ sist ze. Ik elleboog haar terug in het gareel.

De opgietgoeroe stelt zich voor.

Kan nooit de barman zijn, hij draagt slechts een lendendoekje. Mijn vriendinnen en ik, voorzien van zowel een selectief geheugen als gehoor, horen hem zeggen dat hij David heet, maar we onthouden hem als Tarzan.
Met zachte, zwoele stem doet hij het opgietingsproces, dat hij zelf een zen-sessie noemt, uit de doeken. Even zijn we ‘bang’ dat hij ook zichzelf, al dan niet per ongeluk, uit de doeken doet. Maar de lendendoek lijkt met secondelijm aan hem vastgeplakt.
‘Das dan weer jammer…’ fluister M, nog steeds op haar hoede.

Suikerzoet stort Tarzan zijn spiritualiteit over ons heen.

Ik vang termen op als ontspanning, loslaten, openstellen, mogen ontvangen en wegzweven. Als op een wolk stijgt hij boven ons uit. Bij gebrek aan liaan, denk ik. Er valt hier weinig te slingeren. Zijn speech in combinatie met zijn lange gespierde lichaam en zijn sluike blonde haar maken van hem een engel. Hij geeft bijna licht.

Ik ga erin mee, we zijn er nou toch. Vriendin M. bitst me angstig toe: ‘Ik ga niet!’ Met zachte dwang duw ik haar terug in de rij. Ingeklemd door naakten kan ze geen kant op.
‘Loslaten M, loslaten,’ grinniken we gedrieën.

Tarzan kijkt ons streng aan vanaf zijn wolk.

‘Dames, kan het iets stiller? Nu goed luisteren is al de helft van het proces. Na afloop zul je je als herboren voelen.’ O ja, dát willen we. Onze aandacht is terug bij Tarzan.

Na 20 minuten gaan we de houten sauna binnen. Even land ik terug op aarde. Ik denk aan de tijd dat ik mezelf ’s ochtends vroeg een NZH bus in probeerde te persen. Samen met zo’n 50 andere scholieren. De hippe schooltassen als weerhaken tussen ons in geklemd. En dan de buschauffeur die demonstratief de deuren sloot om ons dwarse pubers tot fatsoen te dwingen. Het sissen van de lucht uit het pneumatische systeem waarmee de deuren langs je oren suisden. Met één been zwevend boven de grond. En dan zoeken naar je buskaart die verlopen was of je strippenkaart die vol bleek…

Om eerste rang te kunnen zitten, biggen we onszelf de smalle deur door.

Inschikken en opschuiven, iedereen is welkom. We installeren ons op de eerste rij. De handdoeken pellen we af, hier is ons naakt functioneel. Hutje mutje zitten we, bil aan bil. Klaar om te ontvangen.

Vriendin M. haalt adem op duidelijk verhoogd tempo. Niet van opwinding. Nee, van verzet tegen overgave. ‘Ik wil geen opgieting, ik wil een ingieting. Ik wil wijn!’ zegt ze iets te luid. Om ons heen klinkt gelach en instemmend gemompel. Tarzan kijkt een beetje boos. We voelen ons betrapt. Ik dwing mezelf terug in mijn zen-positie. Het is een soort onderdanige vastberadenheid. Geleid door onze opgietgoeroe. De opgieting bestaat uit drie delen; drie geuren, drie emmers en drie wappersessies. Je mag weg wanneer je wilt. Als het je te veel wordt.

Als je door hitte bevangen, met kokende hersens, dreigt flauw te vallen.

Wij blijven. Hoe dan ook. Het is onze eer te na eerder op te staan dan de buurvrouw. M. is het meest vastberaden. Nu ze hier zit, zal ze het uitzitten ook. Dat weten we. We kennen elkaar van haver tot gort. En van de sauna.
We ondergaan ons lot lijdzaam. Het sissen van het water op de hete kolen, het opwellen van riekende waterdampen die ons reukorgaan op brute wijze binnendringen. Geen ontkomen aan. Ondertussen spreekt nog steeds de zwoele stem van Tarzan. Hij maant ons tot rust en kondigt zijn wapperrondes aan.

Met gesloten ogen laten we ons ook dit ritueel welgevallen.

Ik gluur zo nu en dan onder mijn wimpers door. Geen mens geeft een krimp. De één zit in kleermakerszit, de ander met beide voeten op de grond. Maar allemaal fier rechtop met de borst(en) vooruit.
Tarzan wappert en vlagt. Met lange halen helicoptert hij zijn armen door de lucht. Tussen mijn wimpers en alle damp door, zie ik zijn ‘vleugels’ door de lucht maaien. Hitte zendend naar zijn discipelen. Ik knijp mijn ogen dicht, gedachten schieten alle kanten op. ‘Zou hij ook masseren?’ hoor ik zachtjes naast me. Ik por M. in haar slanke zij. Sssjt!

Mijn denken moet uit, denk ik nog.

Na twee rondes wapperen, merk ik dat gedachten niet blijven hangen. Ze gaan aan me voorbij, alsof ik naar een film kijk. Ik word alleen mijn ademhaling gewaar die zakt en verdiept. Ja, ook die van vriendin M. Het werkt! Als Tarzan na zijn wappersessies nog een bonusronde aankondigt, zien we wat naakt richting uitgang vertrekken. Wij niet. O nee. Wij blijven.

Wanneer we uiteindelijk, gehoorzaam als we zijn, buiten in de kou op het gras liggen uit te dampen, draait de wereld om me heen. Het is geen nare draai, meer alsof ik er even niet ben. Bijna val ik in slaap. We zeggen niets, bang om de magie te doorbreken.

Zou dit nu zen zijn?

Dan komt er een einde aan onze volmaakte staat. Jammer. We eten een stukje fruit en voelen allemaal de behoefte nog even na te praten. Met Tarzan, de goeroe die eigenlijk David heet, maar die bij ons vriendinnen voorgoed de boeken in gaat als Tarzan de opgietgoeroe. Wie deze naam bedacht heeft? M. natuurlijk, wie anders…

 

 

 

Geef een reactie

Shop Live-Room voor de jonge vrouw

In the picture

Shop Live-Room voor de jonge vrouw

De showroom en online webshop voor de jonge vrouw van 12 tot 35 voor fashion en accessoires. Tijdens de showroom-event dagen geniet je van leuke voordelen.

LivelyLives Nieuwsbrief

Goed nieuws ontvangen?